Vogelfotografie draait voor mij voor een groot deel om kijken en geduld hebben. Hoe langer je een vogel observeert, hoe meer je van zijn gedrag gaat herkennen. Je ziet hoe hij aanvliegt, waar hij waarschijnlijk gaat zitten en soms kun je zelfs voorspellen wat er gaat gebeuren. Als je daar op tijd op reageert, levert dat vaak de mooiste foto’s op.
Je moet natuurlijk wel blijven opletten. Dat klinkt logisch, maar in de praktijk lukt dat niet altijd. Je staat ergens met een paar andere fotografen, raakt gezellig aan de praat en precies op dat moment gebeurt er iets waar je al een hele tijd op stond te wachten. Mij overkomt het in ieder geval regelmatig. 😉
Dus camera klaar, blijven kijken en proberen het juiste moment voor te zijn. Want als je het ziet gebeuren en dan je camera nog moet pakken, ben je meestal al te laat.
Op deze pagina laat ik een selectie zien van vogels die ik door de jaren heen heb gefotografeerd. Soms is het een bijzondere soort, maar net zo vaak is het een gewone vogel op precies het juiste moment. En uiteindelijk is dat voor mij waar het bij vogelfotografie om draait.
Terwijl half Nederland Koninginnedag vierde, liep ik helemaal alleen door de Groenzoom in Pijnacker. Mijn fiets had ik bij een houten hek neergezet toen ik iets verderop een vrouwtjesfazant zag scharrelen langs een strook geel koolzaad.
Ik ben achter het hek op de grond gaan liggen en was daardoor voor haar bijna niet meer zichtbaar. Voetje voor voetje kwam ze mijn kant op. Camera klaar, rustig blijven liggen en vooral niets forceren.
En toen bleek ze niet alleen te zijn.
Uit het groen verscheen ineens het mannetje, dat tot dat moment volledig uit het zicht was gebleven. Samen kwamen ze steeds dichterbij. Het mannetje leek duidelijk indruk te willen maken op het vrouwtje. Regelmatig richtte hij zich op en begon met zijn vleugels te flapperen.
Ook het vrouwtje liet zich niet onbetuigd. Op een gegeven moment spreidde ze haar vleugels en maakte zelfs een klein sprongetje. Van blijdschap misschien? Wie zal het zeggen. 😉
Voor mij was het vooral genieten. Ik lag nog steeds achter het hek en hoefde eigenlijk alleen maar te wachten, te kijken en op het juiste moment af te drukken.
Op een gegeven moment waren ze wel héél dichtbij. Blijkbaar vonden ze dat zelf uiteindelijk ook, want plots zochten ze dekking tussen het koolzaad. Het vrouwtje was vrijwel meteen uit het zicht verdwenen. Het mannetje bleef wat nieuwsgieriger en hield mij vanuit het geel goed in de gaten.
Alleen zijn rode kop en een deel van zijn lichaam waren nog zichtbaar tussen de bloemen. Precies dat moment leverde de foto bovenaan dit verhaal op.
Dit zijn van die momenten waar ik als fotograaf blij van word. Natuurlijk ben ik blij met de foto’s waarmee ik thuiskwam, maar de ervaring zelf is minstens zo belangrijk. Helemaal alleen in de Groenzoom, terwijl elders Koninginnedag werd gevierd, en dan zo’n ontmoeting met twee fazanten. Daar kan voor mij weinig tegenop.
Een selectie van vogelsoorten die ik door de jaren heen voor mijn lens heb gehad.
Panurus biarmicus
Via sociale media had ik gehoord dat er bij het Populierenbosje in Zevenhuizen baardmannen in de rietvelden leven. Dat was natuurlijk genoeg reden om met camera en goede moed die kant op te gaan.
Alleen hadden de baardmannen daar blijkbaar andere ideeën over. Het waaide behoorlijk hard en hoewel ik ze regelmatig hoorde, kreeg ik ze nauwelijks te zien. Baardmannen zijn echte rietvogels en kunnen zich tussen de stengels uitstekend verstoppen. Zeker wanneer ze laag in het riet zitten, kun je er bijna naast staan zonder ze te zien.
Bovendien was het broedseizoen. Het nest van een baardman wordt laag in dichte rietvegetatie gebouwd en een paartje kan meerdere legsels per jaar grootbrengen. Ze hebben dan dus belangrijkere zaken aan hun hoofd dan netjes voor een fotograaf poseren.
Die eerste poging leverde daarom vooral veel rietfoto’s op. Ook mooi, maar daar was ik niet voor gekomen. 😉
Gelukkig geloof ik nogal in het principe dat de aanhouder wint. Dus ben ik teruggegaan. En nog een keer. Opgeven was tenslotte geen onderdeel van het plan.
Uiteindelijk kwam het moment waarop een prachtig mannetje wél boven het riet verscheen. Camera klaar, niet te veel bewegen en vooral hopen dat hij nog heel even bleef zitten.
Klik. Missie geslaagd.
Misschien is dat ook wel een van de leuke kanten van vogelfotografie. Je kunt precies weten waar een vogel zit, maar dat betekent nog niet dat hij van plan is mee te werken. En eerlijk gezegd zou het waarschijnlijk een stuk minder leuk zijn als het iedere keer meteen lukte.
Momenten die soms maar een fractie van een seconde duren. Precies daarom blijf ik kijken.
Van heel dichtbij tot midden in de drukte. Iedere ontmoeting met vogels levert weer een ander beeld op.
Vogels laten zich niet regisseren. Je kunt wachten, voorbereiden en proberen te voorspellen wat er gaat gebeuren, maar uiteindelijk bepaalt de vogel het moment. Misschien is dat juist wat vogelfotografie zo mooi maakt.
Camera klaar, blijven kijken… en soms een beetje geluk hebben. 😉