Vlinders

Mijn Vlindermomenten

De tijd dat ik als klein jochie achter vlinders aan rende, ligt al een tijdje achter me. Ik zie het nog zo voor me: het hoge gras, de warme zon op mijn huid, en daar – ineens – een fladderende vlinder. Zonder na te denken zette ik de achtervolging in, vol verwondering, alsof ik een klein stukje magie probeerde te vangen. Natuurlijk lukte dat nooit echt, maar dat gevoel… dat gevoel is altijd gebleven.

Nu, jaren later, ren ik niet meer achter vlinders aan. Maar vlinders fascineren me nog steeds, misschien zelfs meer dan toen. De kleuren, de details, de kwetsbaarheid – het blijft me raken. Nu ga ik op pad met mijn fototoestel. Geen wilde sprongen meer, maar stille passen door het veld. Geduldig wacht ik op dat ene moment, wanneer een vlinder zich laat zien zoals alleen een vlinder dat kan: sierlijk, vrij, en even ongrijpbaar als toen.

En als ik dan een bijzonder exemplaar voor mijn lens krijg, dan voel ik het weer. Die opwinding van vroeger, dat snellere kloppen van mijn hart. Niet van het rennen, maar van puur geluk. Van verwondering.

Vlinders fotograferen is voor mij niet zomaar een bezigheid – het is een manier om even stil te staan. Om de schoonheid van het kleine te zien, en die momenten vast te leggen die je anders zo weer vergeet. Ik blijf het doen, zolang ik kan. Omdat het me blij maakt. Omdat het me weer even dat jongetje laat zijn.

Kijk gerust rond tussen mijn foto’s. En wie weet… voel jij ook iets van die verwondering.